چیزی بدتر از این نیست که بعد از چند ساعت انتظار، با یک توده رزینِ چسبیده به کف مخزن یا یک قطعه دفرمه مواجه شوید! پرینترهای سه بعدی رزینی (SLA/DLP/MSLA) به خاطر دقت فوقالعاده بالا و جزئیات حیرتانگیزی که خلق میکنند، بسیار محبوب هستند. اما کسی که وارد این دنیای
در مسیر رشد و توسعه روشهای تولید صنعتی، دو اصل همیشه دنبال شده است: سرعت بالا و کاهش هزینهها. سالهای زیادی، تولید ابزارهای کمکی در یک روش تولید دیگر، مانند جیگ و فیکسچر (Jigs and Fixtures) وابستگی شدیدی به روشهای سنتی مانند ماشینکاری CNC داشته است؛ روشهایی که با وجود
ساعتهای زیادی را صرف طراحی یک مدل سهبعدی پیچیده کردهاید، فیلامنت مورد نظر را با دقت انتخاب نموده و با اشتیاق دکمه شروع پرینت را فشردهاید؛ دستگاه فرآیند پرینت کردن را آغاز میکند و همه چیز در چند دقیقه نخست مطلوب به نظر میرسد؛ اما پس از گذشت مدتی، در
صنعت تولید تجهیزات ورزشی همواره به دنبال فناوریهایی بوده است که بتواند عملکرد ورزشکاران را بهبود ببخشد و تجربهای بهتر برای آنها فراهم کند. یکی از فناوریهایی که در سالهای اخیر توجه بسیاری از تولیدکنندگان تجهیزات ورزشی را به خود جلب کرد، پرینت سه بعدی است. این فناوری با فراهم
آیا تا به حال برایتان پیش آمده که یک قطعه پرینت سه بعدی را از روی صفحه پرینت جدا کنید و بعد، با وجود طراحی دقیق و کیفیت مناسب، احساس کنید چیزی در آن کم است؟ دلیل آن ساده است! بسیاری از مدلهای پرینت سهبعدی، بهخصوص قطعاتی که با فناوری
تنظیمات اسلایسر را تغییر دادهاید، رول فیلامنت را عوض کردهاید، اما بازهم قطعهای که پرینت میکنید بسیار ترد است و با کوچکترین فشار میشکند؛ یکی از دلایل اصلی ترد و شکننده شدن قطعات پرینت سه بعدی، پدیدهای است به نام under-extrusion، یا به فارسی، آندر اکستروژن. این اتفاق زمانی میافتد
